Αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα, θεμελιωμένο στους καταστατικούς χάρτες των πολιτευμάτων των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών ή εμπόρευμα που διατίθεται  σε αγορά όπου ορθολογικοί δρώντες επιλέγουν  ελεύθερα ανάλογα με την ικανότητα διάθεσης πόρων που κατέχουν, η υγεία αποτελεί πολυσύνθετο ζήτημα, καθοριζόμενο εν πολλοίς από το κυρίαρχο παραγωγικό πρότυπο, τον ταξικό συσχετισμό δύναμης σε μια κοινωνία αλλά και πολιτισμικές- ηθικές διαστάσεις. Το παγκόσμιο παραγωγικό μεταπολεμικό πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης συμπεριέλαβε ως απαραίτητο στοιχείο του μια σειρά πολιτικών και θεσμών κοινωνικής πολιτικής, πρόνοιας και δημόσιας υγείας. Η επέκταση της εκβιομηχάνισης και της μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης επέβαλλε μια μίνιμουμ προστασία της εργατικής δύναμης. Επιχειρήθηκε από τα κράτη ο μερικός περιορισμός των κοινωνικών ανισοτήτων, που στον τομέα της υγείας συνεπάγονται χαμηλότερα ποσοστά επιβίωσης για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και παρουσίαση μεγαλύτερων παθήσεων και αναπηριών σε αυτά και σημαντικές διαφορές στο επίπεδο της θνησιμότητας μεταξύ αστικών και αγροτικών περιοχών.

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/01/2009

Με αφορμή τα πρόσφατα κινήματα μαθητών, αγροτών, φοιτητών, πανεπιστημιακών, εργαζομένων, έχει τεθεί το ζήτημα των κοινωνικών κινημάτων και της σχέσης τους με την πολιτική. Η συμβατική Αριστερά, παρά πάσαν προσδοκίαν, δείχνει ενοχλημένη και αμήχανη μπροστά στα φαινόμενα αυτόνομων κοινωνικών εξεγέρσεων, όλο και μαζικότερα στην εποχή μας, που δεν ποδηγετούνται από αυτήν και απειλούν την ισορροπία του πολιτικού συστήματος.