Τόσο σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, όσο και σε τοπικό επίπεδο οι λεγόμενοι «θεσμοί λαϊκής αντιπροσώπευσης» (κοινοβούλιο, νομαρχιακά και δημοτικά συμβούλια) έχουν καταντήσει πειθήνιοι υπηρέτες της εξουσίας του κεφαλαίου ή στην καλύτερη περίπτωση διαχειριστές των αντιθέσεων και συγκρούσεων που εκδηλώνονται ανάμεσα στους ιθύνοντες και μεγαλύτερα ή μικρότερα τμήματα του πληθυσμού. Περιφέρειες, Νομαρχίες, Δήμοι  έχουν μετατραπεί σε ένα ανάλγητο τοπικό κράτος, με χαρακτήρα φοροεισπρακτικό και κατασταλτικό, εχθρικό προς την πλειοψηφία των πολιτών.
   
Θεωρούμε ότι η σκέψη και η δράση με στόχο την αλλαγή πορείας, την ανατροπή των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων που καταστρέφουν την φύση και την πόλη και απομονώνουν τον άνθρωπο δεν μπορεί παρά να είναι:

• Αντικαπιταλιστική, με την έννοια ότι αντιμάχεται καθολικά και ριζικά την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, την εκμετάλλευση και την καταπίεση.
• Αντιδιαχειριστική – αντισυναινετική απέναντι στις επιλογές των κέντρων εξουσίας (ευρύτερων, περιφερειακών και τοπικών).
• Αντιιεραρχική – συνεργατική, καθώς στοχεύει στην άμεση ανάληψη ευθύνης και δράσης εκ μέρους των ίδιων των πολιτών (και όχι εκπροσώπων – ηγετών) στο συλλογικό αυτοκαθορισμό μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας.